Γαλλία

Από την Live-Pedia.gr

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση


Ευρώπη
Κράτη
Βόρεια Ευρώπη


Δυτική Ευρώπη


Κεντρική Ευρώπη

Ανατολική Ευρώπη

Ιβηρική Χερσ/σος
Ιταλική Χερσ/σος
Βαλκανική Χερσ/σος

Κράτος της Ευρώπης που το επίσημο όνομα του είναι Γαλλική Δημοκρατία.

Η έκταση της είναι 551.606 τετ. χιλ., ενώ ο πληθυσμός της, σύμφωνα με την απογραφή του 1992, είναι 57.456.000 κατ.

Η πρωτεύουσά της είναι το Παρίσι, με 2.175.000 κατοίκους, ενώ με τα προάστια φτάνει τα 9.063.000 κατοίκους.

Η επίσημη γλώσσα είναι τα γαλλικά και το νόμισμά της το euro.

Πίνακας περιεχομένων

Θέση

Η Γαλλία βρίσκεται στη Ν. Δυτική πλευρά της Ευρώπης. Η μια πλευρά της βρέχεται από τον Ατλαντικό ωκεανό κι η άλλη βρέχεται από τη Μεσόγειο. Έχει πολύ εκτεταμένα σύνορα και διαδοχικά συνορεύει: στα ανατολικά με την Ιταλία και την Ελβετία και με ένα τμήμα της Γερμανίας, στα βόρεια συνορεύει με τη Γερμανία, το Λουξεμβούργο και το Βέλγιο, ενώ βρέχεται σε ένα κομμάτι από τη Βόρεια θάλασσα. Στα δυτικά βρέχεται από τη θάλασσα της Μάγχης και τον Ατλαντικό ωκεανό, στα νότια συνορεύει με την Ισπανία και βρέχεται από τη Μεσόγειο θάλασσα.

Η Γαλλία, εκτός από τη λεγόμενη μητροπολιτική περιοχή, δηλ. την περιοχή που βρίσκεται στην Ευρώπη, περιλαμβάνει και υπερπόντια εδάφη. Τα εδάφη αυτά είναι πρώην αποικίες που, ύστερα από ειδικό νόμο, θεωρήθηκαν ότι είναι εδάφη της, αλλά σε άλλη ήπειρο.

Πολίτευμα

Επικεφαλής της Γαλλικής Δημοκρατίας είναι ο Πρόεδρος, που εκλέγεται κατευθείαν και ύστερα από καθολική ψηφοφορία. Τη νομοθετική εξουσία την ασκεί το κοινοβούλιο, που αποτελείται από τη Γερουσία και τη Βουλή.

Σύμφωνα με το τελευταίο σύνταγμα, που ψηφίστηκε το 1958, ο Πρόεδρος έχει πολλές εξουσίες έτσι που τελικά η κυβέρνηση να έχει το χαρακτήρα του εκτελεστικού οργάνου του Προέδρου. Συγκριτικά με το σύνταγμα του 1948 το σύνταγμα του 1954 δίνει λιγότερα δικαιώματα στο κοινοβούλιο.

Δημογραφία

Διοικητικά η Γαλλία διαιρείται σε 90 νομούς, ενώ ο κάθε νομός διαιρείται σε μικρότερες διοικητικές περιφέρειες. Η πιο διαδομένη θρησκεία της είναι η ρωμαιοκαθολική.

Μορφολογία

Η Γαλλία είναι χώρα πεδινή. Οι πεδιάδες της είναι μεγάλες και εύφορες. Οι περιοχές που καταλαμβάνουν οι πεδιάδες, τα υψίπεδα και οι λόφοι αντιπροσωπεύουν το 66% της επιφάνειας. Ορεινό είναι το έδαφός της στα ανατολικά, όπου αρχίζουν οι Άλπεις και στα νότια στην περιοχή των Πυρηναίων. Στο νότιο τμήμα της χώρας βρίσκονται και τα λεγόμενα υψίπεδα Ωβέρν, που το ύψος τους δεν ξεπερνά τα 1900 μέτρα.

Η Γαλλία είναι χώρα με πολλά ποτάμια. Στα νότια υπάρχει ο Ροδανός, που πηγάζει από τα υψίπεδα του Λανγκρ και χύνεται στη Μεσόγειο κοντά στη Μασσαλία. Στα δυτικά υπάρχει ο Γαρούνας, που πηγάζει από τα Πυρηναία και τα κεντρικά υψίπεδα της Ωβέρνης και χύνεται στον Ατλαντικό, κοντά στην πόλη Μπορντό. Δυτικότερα από το Γαρούνα χύνεται το μεγαλύτερο ποτάμι της Γαλλίας, ο Λίγηρας.

Ο Λίγηρας πηγάζει και αυτός από τα κεντρικά υψίπεδα και χύνεται κοντά στην πόλη Νάντη. Στη Μάγχη, και συγκεκριμένα κοντά στην πόλη Χάβρη, χύνεται ο Σηκουάνας, το ποτάμι που διασχίζει το Παρίσι. Λόγω του ότι το έδαφος της Γαλλίας είναι πεδινό, όλα τα ποτάμια της είναι, σε μεγάλο μήκος, πλωτά, ενώ πολλά από αυτά συνδέονται μεταξύ τους με πλωτά κανάλια.

Κλίμα

Το κλίμα της Γαλλίας γενικά είναι ήπιο. Αυτό οφείλεται κυρίως στο ότι δεν είναι χώρα ορεινή και ακόμη στο γεγονός ότι από τις δυο πλευρές της βρέχεται από θάλασσα. Το ωκεάνιο κλίμα χαρακτηρίζει τις δυτικές περιοχές της χώρας που βρέχονται από τον Ατλαντικό.

Στην περιοχή αυτή οι χειμώνες είναι ήπιοι, ενώ τα καλοκαίρια είναι γενικά δροσερά. Η χερσόνησος της Βρετάνης δέχεται τις πιο πολλές βροχές από όλη τη Γαλλία. Αρκεί να σημειωθεί ότι στην πόλη Βρέστη τις μισές μέρες το χρόνο βρέχει.

Νοτιότερα, προς την περιοχή του Μπορντό, ο χειμώνας είναι ακόμη πιο ήπιος, τα καλοκαίρια όμως είναι πιο ζεστά, από όσο είναι στην περιοχή της Βρετάνης. Αντίθετα, στα βόρεια, στην περιοχή της Φλάνδρας, το κλίμα είναι πιο τραχύ. Οι χειμώνες είναι κρύοι, ενώ τα καλοκαίρια είναι πολύ δροσερά. Στη νότιο-ανατολική περιοχή της χώρας, στη μεσογειακή ζώνη, το κλίμα είναι ήπιο με ζεστούς χειμώνες και καλοκαίρια, αλλά με πολύ λίγες καλοκαιρινές βροχές. Η περιοχή αυτή είναι η πιο ξερή περιοχή της Γαλλίας.

Οι ακτές της χώρας παρουσιάζουν μεγάλη ποικιλία στη διαμόρφωσή τους, με πολλά λιμάνια, κόλπους κι ακρωτήρια. Στη βόρειο θάλασσα η ακτή είναι χαμηλή και ευθεία. Αντίθετα, στο στενό του Καλαί, από όπου αρχίζει και το στενό της Μάγχης, οι ακτές είναι σε άλλα σημεία ψηλές και βραχώδεις, ενώ σε άλλα, αντίθετα, είναι χαμηλές και ευθείες. Οι υπόλοιπες ακτές είναι στην πλειοψηφία τους χαμηλές και αμμώδεις με εξαίρεση τις ακτές κοντά στις εκβολές του ποταμού Ροδανού που είναι ψηλές και βραχώδεις ιδιαίτερα προς τα ανατολικά.

Δημογραφία

Η Γαλλία τα τελευταία χρόνια παρουσιάζει σχετική μείωση στο ρυθμό της αύξησης του πληθυσμού, μείωση όμως τέτοια που χαρακτηρίζει σχεδόν όλες τις κεντροευρωπαϊκές χώρες. Παρόλα αυτά παρουσιάζει μεγάλη συγκέντρωση αστικού πληθυσμού.

Σήμερα υπάρχουν στην Γαλλία πάνω από 40 πόλεις που έχουν πληθυσμό πάνω από 100.000 κατοίκους. Ανάμεσα στις πιο σημαντικές αξίζει να αναφερθούν η Λυών με 1.262.000 κατοίκους, η Μασσαλία με 1.087.000 κατοίκους, το Μπορντό με 686.000, η Νάντη με 492.000, το συγκρότημα των πόλεων Λίλης - Ρουμπέ - Τουρκουάν με 800.000, η Χάβρη με 254.000, η Τουλόν με 438.000, Η Βαλανσιέν, με 335.000, η Μιλούζ με 224.000, η Ρεν με 245.000 και πολλές άλλες.

Οικονομία

Γεωργία

Η Γαλλία είναι γεωργική και βιομηχανική χώρα. Από το σύνολο του πληθυσμού της το 18% ασχολείται με τη γεωργία, σε σχέση με το 46% που απασχολούσε η γεωργία στην περίοδο ανάμεσα στους δυο πολέμους. Παρόλο ότι η αξιοποίηση της γης δε γίνεται με τον πιο ιδανικό τρόπο (όπως τουλάχιστον στις άλλες γειτονικές χώρες), από την άποψη της παραγωγής βρίσκεται στην 9η θέση στην Ευρώπη. Αντίθετα, στην αναλογία των προϊόντων που παράγονται κατά κάτοικο βρίσκεται στη τρίτη θέση στην Ευρώπη.

Τα σπουδαιότερα προϊόντα που παράγονται είναι: το σιτάρι, με στρεμματική απόδοση 315 κιλά, το κριθάρι 177, η βρώμη 211, το καλαμπόκι 235, η πατάτα 1670 και τα ζαχαρότευτλα 3.820 κιλά.

Μεγάλη είναι η παραγωγή σταφυλιών, τόσο επιτραπέζιων όσο και για την παραγωγή κρασιών. Άλλωστε η Γαλλία είναι από τις πιο γνωστές χώρες στον κόσμο όχι μόνο για την ποιότητα των κρασιών και των άλλων οινοπνευματωδών που παράγει, αλλά και για την ποσότητα. Τα αμπέλια, που βρίσκονται στο νότο, κοντά στις μεσογειακές ακτές εξασφαλίζουν πάνω από το μισό της παραγωγής των γαλλικών κρασιών, της συνηθισμένης φυσικά ποιότητας. Αντίθετα, στην περιοχή του Μπορντό, παράγονται τα καλύτερα σε ποιότητα κρασιά, ιδιαίτερα στις περιοχές Κονιάκ και Αρμενιάκ. Στην περιοχή της πεδιάδας του Παρισιού, κοντά στην Καμπανία παράγεται άλλη άριστη ποιότητα κρασιών.

Αξιόλογη είναι και η παραγωγή των λαχανικών και των φρούτων με τα οποία εφοδιάζει όχι μόνο τη δική της αγορά, αλλά και τις αγορές των γειτονικών κρατάν, όπως της Ελβετίας, της Γερμανίας κλπ.

Κτηνοτροφία

Αναπτυγμένη είναι σημαντικά και η κτηνοτροφία, ιδιαίτερα στις περιοχές Βανδέας, Σαράντ και Βρετάνης, όπου και βρίσκονται απέραντα βοσκοτόπια. Σε σχέση με την προπολεμική κατεύθυνση της κτηνοτροφίας σήμερα μπορεί να πιστοποιηθεί μια σημαντική αύξηση της συστηματικής ενσταβλισμένης κτηνοτροφίας σε σχέση με την οικόσιτη. Παρατηρείται ακόμη μια σημαντική μείωση στην εκτροφή των αλόγων και των προβάτων. Αντίθετα, σημαντική είναι η αύξηση του αριθμού των αγελάδων και των χοιρινών. Το ίδιο μεγάλη είναι και η αύξηση στην ετήσια απόδοση των αγελάδων σε γάλα. Σήμερα η γεωργία της Γαλλίας καταλαμβάνει μια από τις πρώτες θέσεις στην Ευρώπη.

Αλιεία

Πέρα από την καθαρά γεωργική παραγωγή σημαντική είναι και η αλιεία, με την οποία ασχολούνται πάνω από 150.000 άτομα. Εκτός από την παράκτια αλιεία, που είναι σημαντικά αναπτυγμένη, αναπτυγμένη είναι επίσης και η υπερπόντια αλιεία. Σημαντική επίσης είναι και η καλλιέργεια των οστράκων για την παραγωγή φίλντισι. Η Γαλλία είναι η πρώτη χώρα της Ευρώπης στην οστρεοκαλλιέργεια.

Βιομηχανία

<p>Η βιομηχανία της Γαλλίας είναι από τις πιο αναπτυγμένες του κόσμου. Βάση για την ανάπτυξή της αποτέλεσε το πλούσιο σε ορυκτά υπέδαφος. Στο μόνο που κάπως υστερεί η Γαλλία είναι στο κάρβουνο, αλλά οι ενεργειακές ανάγκες της χώρας καλύπτονται από τις υδροηλεκτρικές πηγές, ιδιαίτερα στην περιοχή των Άλπεων. Σημαντική επίσης είναι και η παραγωγή ουρανίου. Τόσο το κάρβουνο, όσο το ουράνιο και οι υδροηλεκτρικοί σταθμοί, που υπάρχουν στη Γαλλία, εξασφαλίζουν στη χώρα όλο το αναγκαίο δυναμικό σε ενέργεια.

Φυσικά σε όλα τα παραπάνω θα πρέπει να προστεθούν και η παραγωγή πετρελαίου στην περιοχή της Αλσατίας, όπου οι διάφορες γεωτρήσεις, που έγιναν τα τελευταία χρόνια, αποδείχνουν ότι τα αποθέματα σε πετρέλαιο είναι πολύ πιο σημαντικά από όσο υπολογιζόταν στην αρχή. Μεγάλη επίσης είναι και η παραγωγή φυσικού αέριου, ιδιαίτερα στην περιοχή της Λακ. Από τα μεταλλεύματα τα σπουδαιότερα είναι ο σίδηρος. Η Γαλλία έχει τα πλουσιότερα κοιτάσματα σιδήρου σ' ολόκληρη την Ευρώπη, που βρίσκονται στην περιοχή της Λορένης κυρίως, αλλά και σ' άλλες περιοχές, σε μικρότερη όμως ποσότητα. Στα ορυκτά θα πρέπει να αναφερθεί και η εξόρυξη του βωξίτη.

Από τις βιομηχανίες θα πρέπει να αναφερθεί η βιομηχανία κατασκευής μηχανών. Είναι γνωστές οι διάφορες μάρκες των γαλλικών αυτοκινήτων που κυκλοφορούν σ' όλον τον κόσμο. Παράλληλα σημαντικά αναπτυγμένη είναι και η βιομηχανία κατασκευής αεροπλάνων τόσο επιβατικών, όπως το γνωστό Κονκόρντ, όσο και πολεμικών, όπως τα τελευταίου τύπου Μιράζ.

Παράλληλα αναπτυγμένη είναι η κατασκευή σιδηροδρομικού υλικού, γεωργικών μηχανών και μηχανημάτων, καθώς και η ναυπηγική βιομηχανία, τόσο η πολεμική όσο και η εμπορική.

Υφαντουργία

Ένας άλλος πολύ αναπτυγμένος κλάδος είναι και η υφαντουργία, με πολύ αξιόλογη εξαγωγή σε ολόκληρο τον κόσμο. Τα κυριότερα υφαντουργικά κέντρα είναι η Λίλη, η Ρουμπέ, η Τουρκουάν και η Λυών. Τέλος θα πρέπει ακόμη να αναφερθεί η πολύ αναπτυγμένη χημική βιομηχανία. Έτσι η Γαλλία δίκαια τοποθετείται ανάμεσα στις μεγάλες βιομηχανικές δυνάμεις στον κόσμο.

Συγκοινωνία

Μια τέτοια όμως ανάπτυξη της βιομηχανίας, προϋποθέτει και μεγάλη ανάπτυξη των συγκοινωνιών. Το οδικό δίκτυο ξεπερνά τα 730.000 χιλ., ενώ το σιδηροδρομικό φτάνει τα 40.000 χιλ. Πολύ σημαντικό είναι και το δίκτυο των πλωτών ποταμών και των διωρύγων που υπάρχουν σ' ολόκληρη τη χώρα. Μια μεγάλη διώρυγα ενώνει το Γαρούνα με το Ροδανό και έτσι ενώνει τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό. Πρόκειται για το γνωστό κανάλι της Μεσημβρίας. Με σύστημα πλωτών διωρύγων είναι επίσης ενωμένος ο Ροδανός με το Σηκουάνα και με το Ρήνο. Έτσι, ένα μεγάλο μέρος των μεταφορών με τις γειτονικές χώρες, όπως με τη Γερμανία, το Βέλγιο και ακόμη πιο ψηλά με τη Δανία, γίνεται μέσω των διωρύγων αυτών.


Ιστορία

Η ιστορία της Γαλλίας αρχίζει από πολύ παλιά, ακόμη από την εποχή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Είναι γνωστές οι επιδρομές και οι πόλεμοι που έκαναν οι Γαλάτες, οι πρόγονοι των σημερινών Γάλλων, με τους Ρωμαίους. Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας η Γαλατία γίνεται ανεξάρτητο βασίλειο, που ονομάστηκε βασίλειο των Φράγκων.

Η πρώτη δυναστεία ήταν Μεροβιγγιανή την οποία διαδέχτηκε η γνωστή δυναστεία των Καρολιδών. Αργότερα ο Καρλομάγνος οργάνωσε το κράτος και το μεγάλωσε σημαντικά. Ο Καρλομάγνος ήταν ο μεγάλος υπερασπιστής του πάπα της Ρώμης. Το 774 εξεστράτευσε στον πόλεμο κατά των Λομβαρδών, που του αμφισβητούσαν την εξουσία. Αργότερα, το 800 μ.Χ., ο Πάπας τον έστεψε στη Ρώμη αυτοκράτορα. Τον διαδέχτηκε ο γιος του Λουδοβίκος ο ευσεβής, που αντιμετώπισε μεγάλα προβλήματα με τους γιους του, που ο καθένας διεκδικούσε για τον εαυτό του το θρόνο.

Μετά το θάνατό του, το 840, οι τρεις γιοι του μοιράστηκαν το κράτος. Το δυτικό μέρος, που τελικά αποτέλεσε και τη βάση της μελλοντικής Γαλλίας, το πήρε ο Κάρολος.

Το 987 πέθανε και ο τελευταίος βασιλιάς από τη δυναστεία των Καρολιδών. Στο διάστημα αυτό η Γαλλία είχε αρχίσει να διαλύεται πια σαν κράτος. Ήταν η εποχή που άρχισε στην Ευρώπη να επιβάλλεται το φεουδαρχικό καθεστώς. Έτσι ο κάθε μεγάλος γαιοκτήμονας έκανε δικό του ανεξάρτητο κρατίδιο, που προσπαθούσε με τους πολέμους να το επεκτείνει σε βάρος των γειτόνων του. Οι πολεμιστές, οι περίφημοι ιππότες. άρχισαν να αποτελούν μια νέα κοινωνική τάξη, που αργότερα θα αποτελούσε και την κυρίαρχη τάξη, την τάξη των αριστοκρατών.

Μέχρι το 1180 διάφοροι φεουδάρχες ανακήρυτταν τον εαυτό τους ως βασιλιά της Γαλλίας, βασίλευαν λίγο και μετά κάποιος άλλος τους έδιωχνε, για να πάρει τη θέση τους. Το 1180 ο Φίλιππος Β' Αύγουστος κατάφερε να σταθεροποιήσει τη θέση του στο θρόνο της Γαλλίας και να κυβερνήσει μέχρι το 1223. Αυτός κατάφερε να πενταπλασιάσει την έκταση που έλεγχε το βασίλειο της Γαλλίας και να περιορίσει σημαντικά τα δικαιώματα των διάφορων φεουδαρχών έτσι που να είναι ανίκανοι να την απειλήσουν.

Ο Φίλιππος έκανε πρωτεύουσα το Παρίσι και ίδρυσε εκεί και το πρώτο πανεπιστήμιο. Το Φίλιππο διαδέχτηκε ο γιος του ο Λουδοβίκος Η' που βασίλευσε μόνο τρία χρόνια, μέχρι το 1226, οπότε τον διαδέχτηκε ο Λουδοβίκος ο θ' που ονομάστηκε και Άγιος Λουδοβίκος και αποτέλεσε το πρότυπο του Χριστιανού βασιλιά.

Ο Λουδοβίκος ο θ' βασίλεψε μέχρι το 1270. Στην εποχή του άρχισε να αναπτύσσεται ο γαλλικός πολιτισμός, ενώ ήταν ο πρώτος που οργάνωσε στην αυλή του ειδικό δικαστικό σώμα, το παρλαμέντο (κοινοβούλιο) ειδικό οικονομικό σώμα και το ελεγκτικό συμβούλιο.

Στο διάστημα μέχρι το 1270 οι Γάλλοι, όπως και άλλοι δυτικοί λαοί οργάνωσαν και πραγματοποίησαν τις διάφορες σταυροφορίες με σκοπό να απελευθερώσουν τους Αγίους Τόπους. Τελικά ο Γοδεφρείδος ντε Μπουγιόν απελευθέρωσε την Ιερουσαλήμ το 1299, αλλά μέχρι την εποχή εκείνη και αργότερα είχαν επανειλημμένα επιτεθεί εναντίον της βυζαντινής αυτοκρατορίας και είχαν καταλάβει πολλές επαρχίες της τις οποίες και λεηλάτησαν.

Στη συνέχεια ανέβηκε στο θρόνο ο Φίλιππος ο Γ' ο Τολμηρός και μετά από αυτόν, από το 1285 - 1314, βασίλεψε ο φίλιππος ο Δ' που εξελίχτηκε σε απολυταρχικό ηγεμόνα. Ο Φίλιππος ο τολμηρός ήταν ο πρώτος που αντιστάθηκε στη δύναμη του πάπα, και κατάφερε να πετύχει τη διάλυση της στρατιωτικής δύναμης των παπών που την αποτελούσε το τάγμα των Ναϊτών.

Όταν πέθανε ο Φίλιππος ο θ', δεν άφησε διάδοχο (οι τρεις γιοι του είχαν σκοτωθεί στους πολέμους εναντίον του πάπα), οπότε δημιουργήθηκε θέμα του ποιος θα κληρονομήσει το θρόνο. Οι Γάλλοι ευγενείς αποφάσισαν να ανακηρύξουν ως βασιλιά τον ξάδελφο του Φιλίππου του Δ', το Φίλιππο των Βαλουά. Συγχρόνως όμως το θρόνο τον διεκδικούσε και ο βασιλιάς της Αγγλίας, ο Εδουάρδος ο Γ', που ήταν συγγενής του Φίλιππου του Δ' από την πλευρά της μητέρας του.

Ο Εδουάρδος, υποστηριζόμενος από μερικές Φλαμανδικές πόλεις, ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Γαλλίας. Στη συνέχεια επιτέθηκε και διέλυσε το στρατό του Φιλίππου των Βαλουά. Από τη στιγμή εκείνη άρχισε ένας πόλεμος που κράτησε 100 περίπου χρόνια και είναι γνωστός στην ιστορία ως ο εκατονταετής πόλεμος, με νικητές άλλοτε τους Γάλλους και άλλοτε τους Άγγλους. (Γνωστή από τον πόλεμο αυτό είναι η Ιωάννα της Λορένης (Ζαν ντ Άρκ) που κατάφερε να εμπνεύσει θάρρος στους Γάλλους και να επιτεθούν εναντίον των Άγγλων. Στον πόλεμο συνελήφθη αιχμάλωτη από τους Άγγλους η Ιωάννα και καταδικάστηκε σε θάνατο ως μάγισσα).

Από τον πόλεμο αυτόν κερδισμένη τελικά βγήκε η βασιλική εξουσία, που κατάφερε να εδραιώσει τη θέση της και να εξασφαλίσει την υπακοή στο θρόνο όλων των φεουδαρχών. Η ισχύς των ευγενών μειώθηκε σημαντικά. Τελικά οι Άγγλοι το 1453 αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από το γαλλικό έδαφος, εκτός από την περιοχή του Καλαί.

Στη συνέχεια η Γαλλία γνωρίζει καινούρια ανάπτυξη. Ο Κάρολος ο Η' εκστρατεύει κατά της Ιταλίας και εδραιώνει τη θέση της Γαλλίας ακόμη περισσότερο. Προσάρτησε στη Γαλλία την περιοχή του Μιλάνου, ενώ ένα μέρος της Ιταλίας το άφησε στους Ισπανούς. Η κατάκτηση της Ιταλίας από τη Γαλλία πρόσφερε τη δυνατότητα στη δεύτερη να γνωρίσει την ιταλική Αναγέννηση και να ωφεληθεί από αυτή.

Μέχρι το 1589, που ανέβηκε στο θρόνο ο Ερρίκος ο Δ', έχει σχεδόν αλλάξει σε μεγάλο βαθμό και η κοινωνική δομή της Γαλλίας. Οι φεουδάρχες έχουν περιοριστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό και η νέα τάξη, η αστική, που ανεβαίνει στο προσκήνιο δίνει νέα ώθηση στη Γαλλία. Την εποχή αυτή αρχίζει να προσαρτά διάφορα εδάφη από την Ασία, την Αφρική και την Αμερική, πολλά από τα οποία θα εξακολουθήσει να τα έχει μέχρι και σήμερα.

Το 1610 ανέβηκε στο θρόνο ο Λουδοβίκος ο ΙΓ', που στην αρχή στράφηκε κατά των Διαμαρτυρομένων, αλλά, τελικά, το 1629, παραχώρησε στους διαμαρτυρόμενους το δικαίωμα της ανεξιθρησκίας, ενώ, ταυτόχρονα, τους αφαιρούσε την πολιτική και στρατιωτική δύναμη που είχαν. Μία από τις πιο γνωστές προσωπικότητες της αυλής του Λουδοβίκου του ΙΓ' είναι ο καρδινάλιος ντε Ρισελιέ, που ήταν από τους πιο ικανούς και ραδιούργους πολιτικούς όχι μόνο της εποχής του, αλλά και των νεότερων χρόνων.

Στη συνέχεια στο θρόνο ανέβηκε ο Λουδοβίκος ο ΙΔ' που αποδείχτηκε ένας από τους πιο ικανούς βασιλιάδες της Γαλλίας. Ο Λουδοβίκος στη διακυβέρνηση του κράτους του προτίμησε να βασιστεί περισσότερο στους ικανούς που κατάγονταν από τις κατώτερες τάξεις παρά στους ευγενείς.

Οργάνωσε το κράτος σε νέες βάσεις. Οι κυριότεροι βοηθοί του ήταν ο καγκελάριος, ο γενικός επόπτης των οικονομικών και οι τέσσερις υπουργοί. Στην εποχή του το εμπόριο γνώρισε νέα άνθηση, ιδιαίτερα το εμπόριο με τις αποικίες, που το ανάθεσε σε μεγάλες και προνομιούχες εταιρείες.

Στον τομέα της θρησκείας ακολούθησε πολιτική αυταρχική, ζητώντας την υποταγή της θρησκείας στο βασιλιά, πράγμα που τελικά το πέτυχε, παρά τη μεγάλη αντίδραση του Πάπα της Ρώμης. Ο Λουδοβίκος πίστευε ότι ο πόλεμος είναι το μόνο μέσο, για να αποκτήσει κανείς δόξα, αλλά και το μόνο μέσο με το οποίο μπορούσε κανείς να επιβάλλει πάντα τις θελήσεις του.

Το 1715 ανέβηκε στο θρόνο ο εγγονός του, ο Λουδοβίκος ο ΙΕ', γνωστός για τις πολλές του ερωμένες, που τελικά καθόριζαν και τη πολιτική του Κράτους. Η πιο γνωστή από όλες ήταν η Πομπαντούρ. Στην εποχή της η βασιλεία αποδυνάμωσε τελείως και η δυσαρέσκεια του κόσμου είχε φτάσει στο αποκορύφωμα.

Μέσα σε μια πολύ άσχημη για τη βασιλεία κατάσταση, βασιλιάς έγινε ο Λουδοβίκος ο ΙΣΤ', που ήταν και ο τελευταίος των Λουδοβίκων. Ουσιαστικός ηγέτης του κράτους ήταν η γυναίκα του Λουδοβίκου, η γνωστή αυστριακή Μαρία Αντουανέτα. Το 1789 ξέσπασε λαϊκή επανάσταση, που τελικά οδήγησε στην κατάργηση του θρόνου.

Η 14η Ιουλίου, η ημέρα που έπεσε η Βαστίλη, η φοβερή φυλακή όπου φυλακίζονταν όλοι όσοι ήταν δυσαρεστημένοι με το θρόνο ή όσοι δεν είχαν να πληρώσουν τους φόρους, ακόμη και σήμερα είναι εθνική γιορτή για τους Γάλλους. Εκμεταλλευόμενοι τις εσωτερικές αντιθέσεις της Γαλλίας και ιδιαίτερα από φόβο μήπως επαναστατήσουν και οι δικοί τους λαοί και ανατρέψουν τους θρόνους, τα γειτονικά κράτη κήρυξαν τον πόλεμο κατά της Γαλλίας. Τότε κηρύχθηκε γενική επιστράτευση στη Γαλλία, για την προστασία της πατρίδας. Ο στρατός που σχηματίστηκε, επειδή βασιζόταν στο λαό και όχι στους ευγενείς, ονομάστηκε στρατός των αβράκωτων. Τελικά ο στρατός κατάφερε να διώξει τους διάφορους επιδρομείς και να ασφαλίσει τα σύνορα της χώρας του.

Ο λαός όμως κουρασμένος από την πολιτική αστάθεια, που για μεγάλο διάστημα βασίλευε στη χώρα, έπαψε να ασχολείται δραστήρια με την πολιτική. Το αποτέλεσμα ήταν το 1799 να καταλάβει την εξουσία με πραξικόπημα ο Ναπολέοντας.

Ο Ναπολέοντας αποφασίζει να κατακτήσει τον κόσμο ολόκληρο και αρχίζει νέους πολέμους που τελικά οδήγησαν σε πλήρη καταστροφή και τον ίδιο και τη Γαλλία. Μετά την ήττα του στο Βατερλώ, ο Ναπολέοντας εξορίστηκε στο νησί της Αγίας Ελένης, όπου και πέθανε. Μετά την ήττα και την πτώση του Ναπολέοντα επανήλθαν στην εξουσία οι Βουρβόνοι. Το 1848 όμως μια νέα επανάσταση της αστικής τάξης, που διεκδικεί για τον εαυτό της την εξουσία, οδηγεί στην πτώση της μοναρχίας και στην εγκατάσταση της δεύτερης Δημοκρατίας, που κράτησε μέχρι το 1851, οπότε έχουμε και πάλι επαναφορά της μοναρχίας, που όμως αυτή τη φορά θα κρατήσει μέχρι το 1871, οπότε και θα καταργηθεί πια οριστικά και μόνιμα.

Από το 1871 μέχρι το 1918, δηλ. μέχρι τη λήξη του πρώτου παγκόσμιου πολέμου, είναι η δεύτερη δημοκρατία. Στο διάσημα αυτό γίνεται μια πραγματική προσπάθεια με πολλά θετικά και πολλά αρνητικά να παγιωθεί το δημοκρατικό καθεστώς. Παράλληλα οι οπαδοί και οι νοσταλγοί της μοναρχίας προσπαθούν κάθε φορά να βρουν ευκαιρία, για να επαναφέρουν τη μοναρχία.

Την εποχή του 1892-1894 η Γαλλία σπαράζεται εσωτερικά από τη γνωστή υπόθεση Ντρέιφους που απειλεί τόσο την ενότητα του κράτους, όσο και την ίδια την ύπαρξη της Δημοκρατίας. Το 1914 η Γαλλία δέχεται την επίθεση της Γερμανίας. Οι Γερμανοί ρίχνουν μεγάλες δυνάμεις στο δυτικό μέτωπο, για να εξουδετερώσουν τους Γάλλους. Ο Α' Παγκόσμιος Πόλεμος έχει ήδη αρχίσει και θα κρατήσει πάνω από τέσσερα χρόνια. Στο διάστημα αυτό ο γαλλικός λαός θα υποφέρει πολλά.

Στο διάστημα των δύο πολέμων η Γαλλία προσπαθεί να ανορθώσει την οικονομία της και, από γεωργική χώρα που ήταν, να μετατραπεί σε βιομηχανική. Η προσπάθεια αυτή τελικά δε θα ολοκληρωθεί, γιατί θα ακολουθήσει ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος με επίθεση για πολλαπλή φορά, της Γερμανίας εναντίον της Γαλλίας και η κατάληψή της.

Ο γαλλικός στρατός, που βρισκόταν στην Αφρική και όσος κατάφερε να διαφύγει, πολέμησε με τους συμμάχους σε όλα τα μέτωπα. Παράλληλα μέσα στη Γαλλία αναπτύσσεται μεγάλο κίνημα αντίστασης με επικεφαλής τους αντάρτες τους Μακί, όπως τους ονόμαζαν οι Γάλλοι.

Μετά τον πόλεμο εγκαθιδρύεται η τέταρτη Δημοκρατία, ενώ από το 1958 ο Ντε Γκωλ εγκαθιδρύει την πέμπτη Δημοκρατία που εξακολουθεί και σήμερα με πρόεδρο το Μιτεράν.

Τον Ιανουάριο του 1991 παραιτήθηκε ο Υπουργός Εξωτερικών Ζαν- Πιέρ Σεβενεμάν, εξαιτίας των διαφωνιών του με τους χειρισμούς στον πόλεμο του Περσικού Κόλπου. Ο Πρόεδρος της Γαλλικής Δημοκρατίας, Φρανσουά Μιτεράν, ζήτησε την παραίτηση του πρωθυπουργού Μισέλ Ροκάρ, ο οποίος αναγκάστηκε να παραιτηθεί λόγω της δυσφορίας εναντίον της Κυβέρνησής του από τη μεγάλη δημοσιότητα που έλαβε το σκάνδαλο για τη χρηματοδότηση της προεκλογικής εκστρατείας των κομμάτων το 1989. Τη θέση του κατέλαβε η Εντίθ Κρεσόν, η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός της Γαλλίας.

Τον Ιούλιο του ίδιου χρόνου ξέσπασαν έντονες και βίαιες διαμαρτυρίες κατά του σχεδίου της νέας Πρωθυπουργού για την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, το οποίο προέβλεπε αυστηρό έλεγχο στα γαλλικά σύνορα και απελάσεις λαθρομεταναστών με ναυλωμένα πλοία. Τον Οκτώβριο πάλι πραγματοποιήθηκαν μεγάλης κλίμακας απεργίες εναντίον της οικονομικής πολιτικής της κυβέρνησης Κρεσόν.

Το Νοέμβριο του 1989 ιδρύθηκε ένα νέο πολιτικό κόμμα το λεγόμενο "Εναλλακτικό Κόμμα για τη Δημοκρατία και το Σοσιαλισμό", το ΑDC, επιδιώκοντας να συγκεντρώσει τους "ανανεωτικούς" που είχαν εγκαταλείψει το Κομμουνιστικό Κόμμα.

Εικόνα:Lp-stamp-line.gif
LivePedia.gr :: Η Ελληνική Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια



H LivePedia.gr είναι μια ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια που αναπτύσσεται χάρη στην εθελοντική προσπάθεια των χρηστών της.
Όλοι μπορούν να δημιουργήσουν νέα λήμματα ή να βελτιώσουν και να διορθώσουν λήμματα που ήδη υπάρχουν.

Ακολουθήστε τη LivePedia.gr στο Twitter


Προσωπικά εργαλεία
LivePedia στο iPhone
Χορηγός Φιλοξενίας Διακομιστή
*σημείωση
  • Εάν παρατηρήσετε κάποια διαφήμιση που δεν ταιριάζει εδώ, παρακαλούμε σημειώστε τη διεύθυνση στην οποία οδηγεί και ενημερώστε μας με email στο livepedia@gmail.com.