Κωνσταντίνος Α \Βυζάντιο

Από την Live-Pedia.gr

Κωνσταντίνος Α' ο Μέγας

Αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Πρώτος Αυτοκράτορας της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Κωνσταντίνος ο Μέγας (285 - 337)

Γεννήθηκε στη Ναϊσσό της Σερβίας, το 285. Ήταν γιος του Κωνστάντιου του Χλωρού, στρατηγού από την Ιλλυρία και της Ελένης, που αργότερα ανακηρύχθηκε από την Εκκλησία Άγια.

Το 305 ο Κωνστάντιος ο Χλωρός έγινε Αύγουστος της Δύσης και ο Γαλέριος της Ανατολής. Στην εκστρατεία που ανέλαβε στην Βρετανία ο πατέρας του, τον ακολούθησε και ο Κωνσταντίνος. Το 306, όμως, ο Κωνστάντιος πέθανε και ο στρατός του ανάδειξε διάδοχο το νεαρό Κωνσταντίνο. Ο Γαλέριος αναγνώρισε το αξίωμά του και του ανέθεσε την διοίκηση της Γαλατίας και της Βρετανίας.

Στο μεταξύ όμως στη Ρώμη άρχισε μια περίοδος εμφύλιου πολέμου για την εξουσία. Οι πραιτωριανοί ανακήρυξαν αυτοκράτορα το Μαξέντιο, γιο του Μαξιμιλιανού. Κατά τη διάρκεια του εμφύλιου αυτού πολέμου πέθανε ο Γαλέριος και ο Μαξιμιανός και έμειναν τέσσερις άρχοντες στην εξουσία του ρωμαϊκού κράτους. Στη Δύση ο Μαξέντιος και ο Κωνσταντίνος και στην Ανατολή ο Λικίνιος και ο Μαξιμίνος. Στη συνέχεια, άρχισε ο αγώνας του Κωνσταντίνου με τους διεκδικητές της εξουσίας. Μια από τις σημαντικότερες μάχες ήταν αυτή που έγινε το 312 στη Μουλβία γέφυρα του ποταμού Τίβερη ανάμεσα στις δυνάμεις του Μαξέντιου και του Κωνσταντίνου. Στη μάχη αυτή ο Κωνσταντίνος εμπνευσμένος από ένα φωτεινό σημείο σταυρού με τα γράμματα "εν τούτω νίκα" που είδε στον ουρανό στη διάρκεια της ημέρας νίκησε ολοκληρωτικά τον Μαξέντιο που πνίγηκε στον Τίβερη κατά τη φυγή του. Μια άλλη σημαντική μάχη έγινε κοντά στην Αδριανούπολη τον Ιούνιο του 324 ανάμεσα στον Κωνσταντίνο και τον Λικίνιο, που είχε μείνει μόνος στην εξουσία της Ανατολής ύστερα από την αυτοκτονία του Μαξιμίνου. Στη μάχη αυτή νίκησε ο Κωνσταντίνος και ο Λικίνιος πιάστηκε, κατά την υποχώρησή του, αιχμάλωτος στη Νικομήδεια της Μικράς Ασίας.

Ο Λικίνιος πίστευε πως ο Κωνσταντίνος θα τηρούσε τον όρκο που είχε δώσει στην αδελφή του Κωνσταντία να σεβαστεί τη ζωή του νικημένου συζύγου της. Ο αδιαφιλονίκητος όμως τώρα κύριος της αυτοκρατορίας έκρινε πως ένας τόσο επικίνδυνος αντίπαλος έπρεπε να βγει απ' τη μέση κι έτσι έδωσε διαταγή να απαγχονιστεί ο Λικίνιος.

Ολοκλήρωσε τη μετατροπή της κρατικής διάρθρωσης της αυτοκρατορίας σε δεσποτεία, μετατροπή που είχε αρχίσει ο Διοκλητιανός. Ίδρυσε τη "Νέα Ρώμη", όπως την ονόμασε και που αργότερα ονομάστηκε Κωνσταντινούπολη προς τιμή του, όπου στα 330 μεταφέρθηκε η έδρα του αυτοκράτορα. Η ενέργεια αυτή επέδρασε αποφασιστικά στη μετέπειτα εξέλιξη της αυτοκρατορίας εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης και της εύκολης αντιμετώπισης από εκεί των εχθρών της Ανατολής, από όπου κινδύνευε περισσότερο η Ανατολή. Ένας ακόμη λόγος μεταφοράς ήταν το χριστιανικό στοιχείο που στην Ανατολή ήταν πολυπληθέστερο και που εκεί βάσιζε την ενότητα του κράτους του.

Με το διάταγμα του Μεδιολάνου (313) άφησε ελεύθερη την προπαγάνδα της χριστιανικής θρησκείας. Μάλιστα το 325 συγκάλεσε Οικουμενική Σύνοδο για την καταδίκαση του αρειανισμού, που αποτελούσε κίνδυνο για τη διάσπαση του Χριστιανισμού. Αξίζει να σημειωθεί ότι η διοικητική μεταρρύθμιση του Κωνσταντίνου ολοκληρώθηκε με τη δημιουργία πολύπλοκων κρατικών υπηρεσιών ανάλογων με τα σημερινά υπουργεία Οικονομικών, επικεφαλής των οποίων ήταν τοποθετημένοι κόμητες. Φρόντισε, επίσης, για την ανασυγκρότηση του στρατού και για την αναμόρφωση της νομοθεσίας υποστηρίζοντας και τους φτωχούς.

Πέρα όμως από τις ικανότητές του, ο Κωνσταντίνος διαπνεόταν και από έντονα πάθη και μεγάλη σκληρότητα. Αυτό φαίνεται χαρακτηριστικά από ορισμένες πράξεις του, όπως το ότι σκότωσε το Λικίνιο, αθετώντας τη συμφωνία του, το γιο του Κρίσπο, επειδή η μητριά του, Φαύστα, τον κατηγόρησε για συνωμότη και αργότερα και την ίδια τη Φαύστα, κατηγορώντας την για μοιχαλίδα.

Πέθανε στις 21 Μαΐου 337, χωρίς να προλάβει να εκστρατεύσει εναντίον των Περσών όπως είχε προγραμματίσει. Στο τέλος της ζωής του βαφτίστηκε Χριστιανός. Το κράτος του το μοίρασε στους τρεις γιους του: Κωνστάντιο, Κώνσταντα και Κωνσταντίνο, και στους 2 ανεψιούς του: Δαλμάτιο και Αννιβαλιανό.

Η Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο για την προσφορά του στο Χριστιανισμό. Η μνήμη του γιορτάζεται μαζί με της μητέρας του που, όπως πιστεύεται, βρήκε στην Παλαιστίνη το Σταυρό όπου μαρτύρησε ο Χριστός, στις 21 Μαΐου.

LivePedia.gr :: Η Ελληνική Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια