Μινωτής Αλέξης

Από την Live-Pedia.gr

Μετάβαση σε: πλοήγηση, αναζήτηση
Ο Αλέξης Μινωτής, το πραγματικό του όνομα ήταν Αλέξης Μινωτάκης, Έλληνας ηθοποιός και θεατρικός σκηνοθέτης, γεννήθηκε στις 8 Αυγούστου 1898, [σύμφωνα με άλλη πηγή το 1900], στα Χανιά, με καταγωγή από τα Δελιανά Κισάμου, πέθανε στις 11 Νοεμβρίου 1990 στην Αθήνα. Ήταν παντρεμένος με την επίσης ηθοποιό Κατίνα Παξινού.
Αλέξης Μινωτής
Αλέξης Μινωτής

Πίνακας περιεχομένων

Βιογραφία

Γονείς του ήταν οι πολύτεκνοι Στυλιανός και Στυλιανή Μινωτάκη. Ολοκλήρωσε τα μαθήματα της βασικής και μέσης εκπαιδεύσεως στα Χανιά. Ήδη από το 1915 είχε δημοσίευσε ποιήματά του στο περιοδικό «Διόνυσος» του Αντώνη Γιαλούρη, με το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο «Μινωτής», που προέκυψε από το δάσκαλό του, ο οποίος αφαιρούσε από τα επίθετα των μαθητών του την κατάληξη (–ακης) γιατί τη θεωρούσε προσθήκη των Τούρκων.

Η οικογένειά του δεν είχε θεατρική παιδεία και μεγάλωσε με τις διηγήσεις για τους αγώνες της Κρήτης, και ίσως αυτό να ήταν που επηρέασε την κλίση προς τους μεγάλους τραγικούς ρόλους. Στα δεκατέσσερά του διάβασε Φρειδερίκο Νίτσε και έλεγε «στα παιδικά μου χρόνια δεν θυμάμαι να είχα ποτέ τη τάση να μεταμφιεστώ, ο νοητικός κόσμος, ο κόσμος της ψυχής με τραβούσε πάντα περισσότερο, σαν ήταν να βάλω τη φαντασία μου σε ενέργεια. …[….]…. Έτσι με τράβηξε το θέατρο των μεγάλων συγγραφέων, το να γίνω ηθοποιός μου προέκυψε από την κλίση μου στην ποίηση.». Το 1918, διορίστηκε λογιστής στην Εθνική Τράπεζα, όμως το 1919 παραιτήθηκε.

Με την Κατίνα Παξινού γνωρίστηκαν το 1928 στο θέατρο που έπαιζε η Μαρίκα Κοτοπούλη, όμως παντρεύτηκαν πολύ αργότερα, τον Μάρτιο του 1940. «Μου έκανε εντύπωση η έντονη προσωπικότητά της, γι' αυτό επιδίωξα να την ξαναδώ», είχε πει.

Συνελήφθη από τους Γερμανούς το 1942 και οδηγήθηκε σε στρατόπεδο από όπου δραπέτευσε, όμως στη Χίο όπου κατέφυγε συνελήφθη και φυλακίστηκε. Διέφυγε στην Τουρκία το 1942 και ταξίδεψε στο Κάιρο, όπου ο Εμμανουήλ Τσουδερός του παραχώρησε διαβατήριο διπλωμάτη. Ταξίδεψε τον Μάιο του 1942, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, όπου εγκαταστάθηκε μαζί με την Παξινού, που ήταν εκεί από τον Μάιο του 1941 και ως το 1950 έζησαν αρχικά στη Νέα Υόρκη και στη συνέχεια στο Λονδίνο, όπου ασχολήθηκε με το Θέατρο και τον κινηματογράφο.

Διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής από το 1964 έως το 1967 και διευθυντής από τον Οκτώβριο του 1974 έως το 1980 στο Εθνικό Θέατρο, ενώ τιμήθηκε με πολλές διακρίσεις.

Θεατρική διαδρομή

Η πρώτη θεατρική του παρουσία, έγινε στα Χανιά το 1922, όπου εμφανίστηκε ως κορυφαίος και μετά ως εξάγγελος στον «Οιδίποδα Τύραννο» σε περιοδεία του θιάσου των Αιμίλιου Βεάκη-Ιατρίδου και Μαρίκας Νέζερ, αρχικά ως ερασιτέχνης, αντικαθιστώντας ασθενή ηθοποιό και στη συνέχεια επαγγελματικά.

Ακολούθησε συνεργασία του με τον θίασο Μάριου Παλαιολόγου-Χριστίνας Καλογερίκου και το 1924 υπηρέτησε τη στρατιωτική του θητεία. Προσελήφθη το 1925 και έμεινε έως το 1931 στον θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, πρώτη εμφάνιση στο έργο «Ιουδήθ» του Henri Bernstein, συμμετέχοντας επίσης στις παραστάσεις της «Ελευθέρας Σκηνής» των Μαρίκας Κοτοπούλη, Σπύρου Μελά και Δημήτρη Μυράτ. Από τον Μάιο έως τον Ιούνιο του 1931 ανήκε στο δυναμικό του συνεταιρικού θιάσου του Αιμίλιου Βεάκη.

Εθνικό Θέατρο

Από το 1932 με πρωτοβουλία του Φώτη Πολίτη, βρέθηκε στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου, με πρώτο έργο του τον «Αγαμέμνονα» του Αισχύλου.

Έγινε στέλεχος του Εθνικού Θεάτρου και πρωταγωνίστησε σε δεκάδες έργα

  • «Άμλετ»,
  • «Πέερ Γκιντ»,
  • «Μάρκος Αντώνιος»,
  • «Έμπορος της Βενετίας»
  • «Πέρα από τον ορίζοντα».
Αλέξης Μινωτής
Αλέξης Μινωτής
Τον Μάρτιο του 1940, η Παξινού αναχώρησε για το Λονδίνο και ο Μινωτής παρέμεινε στην Αθήνα, συνεργαζόμενος πάντα, με το Εθνικό Θέατρο.

Ο Γεώργιος Θεοτοκάς, διευθυντής του Εθνικού Θεάτρου τον προσκάλεσε το 1950, και αναβίωσε την παράσταση «Βρυκόλακες» του Ίψεν. Το 1951 ως σκηνοθέτης παρουσίασε την τραγωδία «Οιδίπους Τύραννος» του Σοφοκλή, στο Θέατρο Δελφών, παράσταση στην οποία κρατούσε το ρόλο του Οιδίποδα με την Παξινού ως Ιοκάστη. Παράλληλα σκηνοθέτησε έργα στο Φεστιβάλ Επιδαύρου και ερμήνευσε βασικούς ρόλους, όπως «Εκάβη», «Φοίνισσες», «Προμηθέα Δεσμώτη», «Οιδίποδα επί Κολωνώ», «Μήδεια».

Περιόδευσε με το Εθνικό Θέατρο παρουσιάζοντας τα έργα «Οιδίποδας» και «Ηλέκτρα», στην Αγγλία και τις Ηνωμένες Πολιτείες έως το 1953, όταν ήρθε σε ρήξη με τον Θεοτοκά. Εμφανίσθηκε στο Μπροντγουέι στην «Ηλέκτρα» με την Μαρίκα Κοτοπούλη.

Το 1955 τη διεύθυνση του Εθνικού ανέλαβε ο Αιμίλιος Χουρμούζιος, που τον επανέφερε στο δυναμικό του θεάτρου, όπου παρέμεινε συνεχώς ως το 1968, ως πρωταγωνιστής και σκηνοθέτης, σε έργα του κλασσικού ρεπερτορίου, στα Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

Ίδρυσε θίασο το 1968 μαζί με την Κατίνα Παξινού, τον οποίο διατήρησαν έως το θάνατό της το 1973, ήταν σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής το 1984 και το 1986 στους «Πέρσες» του Αισχύλου και στον «Οιδίποδα επί Κολωνώ», του Σοφοκλή, ενώ το 1990 συμμετείχε στην παράσταση «η Θυσία του Αβραάμ», την τελευταία της επίγειας ζωής του, μόλις 4 μήνες πριν το θάνατό του, μετά από 65 χρόνια θεατρικής παρουσίας.

Φιλμογραφία

Το 1946 έλαβε μέρος στη κινηματογραφική ταινία «Notorious» του Άλφρεντ Χίτσκοκ, με τον Κάρι Γκραντ και την Ίνγκριντ Μπέργκμαν και στην ταινία «Chase» με την Μισέλ Μοργκάν.

Το 1952 ανταποκρίθηκε στο αίτημα της Βασίλισσας Φρειδερίκης και συμμετείχε στην κινηματογραφική παραγωγή «Το Παιδί και το Δελφίνι», ταινία με την Σοφία Λόρεν που γυρίστηκε στην Ύδρα ενώ είχε λάβει μέρος στην κινηματογραφική επιτυχία «Γη των Φαραώ» με την Τζόαν Κόλινς.

Τίτλοι ταινιών

  • «Για την αγάπη μας», [το 1930],
  • «Υπόθεση Νοτόριους», [το 1946, Joseph],
  • «Πανικός στους δρόμους», [το 1950, John Mefaris],
  • «Το παιδί και το δελφίνι», [το 1957, Μιλιδιάς Ναντόπουλος].

Παρακαταθήκη

Ως παρακαταθήκη άφησε τα λόγια του «ο ηθοποιός κι αν δεν αφήνει έργο απτό, αν και χάνεται και ξεχνιέται απ' τους κατοπινούς, αν και σβήνει μέσα στη λήθη, ζη όμως πολλαπλά μέσα σε άλλους αρίφνητους, που έρχονται και φεύγουν, γιατί ενσωματώθηκε φορές και φορές, σε μύριες όσες ποικίλες μορφές που ζωντάνεψε στη σκηνή και του έγιναν βιώματα ψυχικά και γι' αυτό αθάνατα... Υπήρξε ατόφιος κάποτε στο χώρο και συνεχίζει τώρα στο χρόνο μυριόψυχος, ανεξάρτητο, εμπιστευμένο πνεύμα της γονιμότητας της παγκόσμιας βούλησης και της μεγαλοσύνης του κόσμου».

Συγγραφικό έργο

Έγραψε

  • το δοκίμιο «Εμπειρική θεατρική παιδεία», [το 1972],
  • «Μακρινές φιλίες», [το 1981, Εκδόσεις «Κάκτος»]

ενώ συμμετείχε στις συλλογικές εκδόσεις

  • «Χαιρετισμός στον Ι. Μ. Παναγιωτόπουλο», [το 1979, Ευθύνη],
  • «Ο Ελευθέριος Βενιζέλος σήμερα», [το 1990, Ευθύνη],
  • «Θεώρηση του Νίκου Καζαντζάκη», [το 1993, Ευθύνη],
  • «Μνήμη του Ηλία Βενέζη», [το 1999, Ευθύνη],
  • «Προσφορά στον Άγγελο Τερζάκη», [το 2000, Ευθύνη].

Κληροδότημα Αλέξη Μινωτή

Το κληροδότημα του στη μνήμη της Κατίνας Παξινού είναι κεφάλαιο αυτοτελούς διαχείρισης και υπάγεται στην εποπτεία των Υπουργείων Οικονομικών, Παιδείας και Πολιτισμού. Το Μορφωτικό Ίδρυμα προκηρύσσει υποτροφίες εσωτερικού και εξωτερικού για σπουδαστές από όλους τους τομείς και τις ειδικότητες της θεατρικής τέχνης, καθώς και για θεατρικούς τεχνικούς που επιθυμούν να μετεκπαιδευτούν στο εξωτερικό. Επίσης εκδίδει μελέτες για την ιστορία και τη θεωρία του θεάτρου, καθώς και μεταφράσεις έργων του κλασικού ρεπερτορίου.

Το κληροδότημα φιλοξενεί και Μουσείο, στο οποίο φιλοξενείται το «Αρχείο Παξινού-Μινωτή» και στεγάζεται στο Μέγαρο Εϋνάρδου, Αγίου Κωνσταντίνου 20 & Μενάνδρου 52 στην Αθήνα.

Εξωτερικές συνδέσεις


Εικόνα:Lp-stamp-line.gif
LivePedia.gr :: Η Ελληνική Ελεύθερη Εγκυκλοπαίδεια



H LivePedia.gr είναι μια ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια που αναπτύσσεται χάρη στην εθελοντική προσπάθεια των χρηστών της.
Όλοι μπορούν να δημιουργήσουν νέα λήμματα ή να βελτιώσουν και να διορθώσουν λήμματα που ήδη υπάρχουν.

Ακολουθήστε τη LivePedia.gr στο Twitter


Προσωπικά εργαλεία
LivePedia στο iPhone
Χορηγός Φιλοξενίας Διακομιστή
*σημείωση
  • Εάν παρατηρήσετε κάποια διαφήμιση που δεν ταιριάζει εδώ, παρακαλούμε σημειώστε τη διεύθυνση στην οποία οδηγεί και ενημερώστε μας με email στο livepedia@gmail.com.