Παλαιστίνη
Από την Live-Pedia.gr
Περιοχή που βρίσκεται στη Μέση Ανατολή και Είναι χώρα της Ασίας ανάμεσα στην έρημο της Συρίας , το Λίβανο και τη Μεσόγειο που βρίσκεται κοντά στην Αφρική. Σήμερα καταλαμβάνεται κατά το μέγιστο μέρος από το κράτος τουΙσραήλ.
Σήμερα μετά την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, το 1948, η έκφραση Παλαιστίνη είναι γεωγραφική και ιστορική. Η ονομασία αυτή χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά από τους Έλληνες, για να δηλώσουν την παραλιακή ζώνη της Εγγύς Ανατολής, και υπερίσχυε του ονόματος Γη Χαναάν το οποίο είχαν δώσει στην περιοχή οι Εβραίοι. Οι Άραβες την ονομάζουν "Φελεστίν" παραλλαγή του ονόματος "Φιλιστία" που παραπέμπει στους Φιλισταίους. Αυτοί με την σειρά τους πιθανότατα ταυτίζονται με τους "Pelestet" που ήταν ένας από τους Λαούς της Θάλασσας, οι οποίοι στο δ΄ τέταρτο της 2ης χιλιετίας π.Χ. εγκατέλειψαν Μικρά Ασία και Βαλκανική και εγκαταστάθηκαν στα παράλιά της.
Οι Pelestet με την σειρά τους ενδεχομένως να ταυτίζονται με τους Πελασγούς, προελληνικό λαό της Ελλάδας και της Μικράς Ασίας .
Αποτελεί πεδίο έντασης, αντιπαράθεσης και πολεμικών συγκρούσεων μεταξύ των Παλαιστινίων και των Ισραηλινών, έπειτα κυρίως απο την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, μετά από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, έπειτα από απόφαση του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών (ΟΗΕ), που προέβλεπε όμως και την ίδρυση αυτόνομου Παλαιστινιακού κράτους, τη οποία όμως δεν εφαρμόσθηκε ποτέ. Σήμερα η Παλαιστίνη είναι μια περιοχή διεκδικούμενη, αλλά δεν αποτελεί ανεξάρτητη ή αυτόνομη περιοχή.
Ιστορία
Η Παλαιστίνη έχει ζωή πολλών αιώνων. Ιστορικά εμφανίζεται με την κατοχή της Ιερουσαλήμ από τους Χετταίους. Το 587 π.Χ. ο Ναβουχοδονόσωρ καταστρέφει την Ιερουσαλήμ, ενώ το 538 π.Χ. ο Κύρος της Περσίας επιτρέπει στους Εβραίους να επιστρέψουν στην πατρίδα τους. Το 332 π.χ. η χώρα κατακτήθηκε από τον Μ. Αλέξανδρο και μετά το θάνατό του ο Πτολεμαίος ο Λάγου έγινε κύριος της Παλαιστίνης.
Αργότερα η περιοχή έγινε ρωμαϊκή επαρχία (63 π.Χ.). Το 135 μ.Χ. ύστερα από διαταγή του αυτοκράτορα Αδριανού, για απαγόρευση των Παλαιστίνιων να επισκέπτονται τα Ιεροσόλυμα, αρχίζει η περίοδος της διασποράς των Εβραίων. Ακολουθεί η κατάληψη της περιοχής από τους Βυζαντινούς , τους Άραβες, ενώ το 1516 κατακτήθηκε από τους Οθωμανούς , Τούρκους , και έμεινε για τρεις αιώνες κάτω από το ζυγό τους. Το 1798 έφτασε μέχρι εκεί ο Ναπολέοντας που νίκησε τους Τούρκους, που όμως έγιναν και πάλι κύριοι της χώρας.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκόσμιου Πόλεμου, μετά από τις νικηφόρες συγκρούσεις τους με τους Τούρκους, οι Άγγλοι γίνονται κύριοι της περιοχής. Το 1933, με την εξαπόλυση του κύματος συλλήψεων των Εβραίων της Γερμανίας από το Χίτλερ , μεγάλος αριθμός Εβραίων προσφύγων φτάνει στην Παλαιστίνη και το γεγονός αυτό αποτελεί την αρχή της διένεξης μεταξύ των προσφύγων Ισραηλιτών και των Αράβων κατοίκων. Μετά τη λήξη του Β' Παγκόσμιου Πόλεμου τα συμμαχικά κράτη, αντικρίζοντας τη φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης, αποφάσισαν να παραχωρήσουν την παραλιακή περιοχή της Παλαιστίνης στους Εβραίους, για να ιδρύσουν το κράτος του Ισραήλ.
Η σύγχρονη αντιπαράθεση
Η απόφαση αυτή, που ερχόταν σε αντίθεση με τα συμφέροντα αυτών που πάνω από μιάμιση χιλιετία κατοικούσαν την περιοχή, αλλά και με τη διεθνή αντίληψη της ηθικής, εφαρμόστηκε τελικά το 1948, οπότε και ανακηρύχτηκε κράτος το Ισραήλ.
Από τον πρώτο καιρό άρχισαν να εκδηλώνονται προστριβές μεταξύ των Ισραηλινών και των Αράβων και αφορμή για τις προστριβές αυτές σχεδόν πάντοτε η αμφισβητούμενη περιοχή της Γάζας . Το 1967, μετά από τον περίφημο "πόλεμο των 6 ημερών ", οι Εβραίοι κατόρθωσαν να προωθήσουν τις θέσεις τους σε βάρος της Αιγύπτου , της Ιορδανίας και της Συρίας, φτάνοντας μέχρι το Σουέζ και τα υψώματα του Γκολάν . Δημιουργώντας αφόρητες συνθήκες διαβίωσης για τους κατοίκους της περιοχής τους αναγκάζουν να αποτολμήσουν έναν καινούριο πόλεμο (Οκτώβρης 1974) με κάπως καλύτερα αποτελέσματα. Κατά τα τελευταία χρόνια οι κάτω από Ισραηλινή κατοχή περιοχές ζουν κάτω από καταπιεστικές συνθήκες και βρίσκονται σε διαρκή εξέγερση. Ήδη, την τελευταία διετία, συμπληρώθηκε αριθμός 500 περίπου νεκρών, κατά πλειοψηφία νέων και παιδιών ακόμη, που προτάσσουν γυμνά στήθη και αντιμετωπίζουν, με πέτρες και ξύλα τους Ισραηλινούς στρατιώτες, που διαθέτουν βαρύτατο σύγχρονο εξοπλισμό.
Με τη θεαματική ενέργεια του πολιτικού Συμβουλίου της Οργάνωσης για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης, ύστερα από σκληρή προσπάθεια του Γιάσερ Αραφάτ, να αναγνωριστεί το δικαίωμα ύπαρξης του κράτους του Ισραήλ και τη σοβαρή πίεση που ασκεί η διεθνής κοινή γνώμη, διανοίγονται προοπτικές ειρηνικής επίλυσης του Παλαιστινιακού.
Η Συμφωνία Ράμπιν - Αραφάτ
Υπογράφηκε στη 15 Σεπτεμβρίου του 1993 στην πολυεθνική Νέα Υόρκη . Εκεί Ισραήλ και Παλαιστίνιοι , μετά από έναν αιώνα μίσους, έχθρας και πολέμων, που ιδιαίτερα μετά τον Β' παγκόσμιο πόλεμο έλαβε διαστάσεις γενοκτονίας, αποφάσισαν να δώσουν μια ευκαιρία για την ειρήνη στη Μέση Ανατολή. Μια ειρήνη, που ήταν πιο δυσεύρετη κι από το νερό. Πρωταγωνιστές ο Γιασέρ Αραφάτ (ΟΑΠ ), ο Ισραηλινός πρωθυπουργός Γιτζάκ Ράμπιν και ο μεσολαβητής Νορβηγός διπλωμάτης Γιάν Ένγκελαντ. Καταλυτικό ρόλο έπαιξαν, βέβαια, και οι αμερικανικές πιέσεις προς όλες τις πλευρές, ιδιαίτερα την αραβική. Υπό το επιδοκιμαστικό βλέμμα του νέου προέδρου των Η.Π.Α. Μπιλ Κλίντον , λοιπόν, και 3.000 άλλων επίσημων προσκεκλημένων από διάφορες χώρες, Αραφάτ και Ράμπιν υπέγραψαν στη "Γαλάζια αίθουσα" του Λευκού Οίκου το τελικό κείμενο της απίστευτης, πριν από το φθινόπωρο, συμφωνίας, η οποία σε πρώτη φάση παραχωρεί στους Παλαιστίνιους αυτοδιοίκηση στη λωρίδα της Γάζας - λίκνο της "Ιντιφάντα" - και στην περιοχή της Ιεριχούς . Είχε προηγηθεί, στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου, η αμοιβαία αλληλοαναγνώριση Ισραήλ και ΟΑΠ με την ανταλλαγή σχετικών επιστολών μεταξύ των δύο ηγετών. Προηγήθηκε ο Αραφάτ από την Τύνιδα και ακολούθησε ο Ράμπιν από το Τελ Αβίβ .
"Νέα Γένεση" ή "Νέος Γολγοθάς"; Η επικύρωση της ιστορικής συμφωνίας έγινε δεκτή στα κατεχόμενα με πανηγυρισμούς αλλά και με επεισόδια. Το 60% των Παλαιστινίων φέρεται ότι επιδοκιμάζει τη συμφωνία, αλλά και οι αντιδράσεις είναι μεγάλες. Ο Γιασέρ Αραφάτ είπε ότι η δημιουργία του παλαιστινιακού κράτους είναι κοντά και "δεν θα αργήσει η μέρα που η παλαιστινιακή σημαία θα κυματίζει πάνω στα τείχη, τους μιναρέδες και τις εκκλησίες της Ιερουσαλήμ", οι αντίπαλοί του όμως (η πλειοψηφία των παλαιστινιακών οργανώσεων, εντός και εκτός ΟΑΠ) τον κατηγορούν για εσχάτη προδοσία και τον απειλούν ακόμη και με θάνατο, όπως αυτή του Αμπού Νιντάλ. Πάνω από 60% φέρεται και το ποσοστό των Ισραηλινών που τίθενται υπέρ της συμφωνίας και οι ειρηνιστές μιλούν για δικαίωση, όμως οι ακραιφνείς εθνικιστές από την πρώτη στιγμή οργάνωσαν συλλαλητήρια και διακήρυξαν ότι η συμφωνία δεν θα εφαρμοστεί ποτέ. Ο Μπένζαμιν Ντέναχιου, αρχηγός του μεγαλύτερου κόμματος της αντιπολίτευσης "Λικούντ", ζήτησε εκλογές με αντικείμενο τη συμφωνία.
Πολλοί είναι αυτοί, τέλος, που φοβούνται εμφύλιο στα κατεχόμενα μόλις αποχωρήσουν οι ισραηλινές δυνάμεις και τη διοίκηση αναλάβουν Παλαιστίνιοι, πράγμα που θα γίνει από τον Φεβρουάριο του 1994. Ωστόσο, οι περισσότεροι Άραβες, με πρώτους τους Ιορδανούς - 70% των οποίων είναι Παλαιστίνιοι - επιδοκίμασαν τη συμφωνία και σπεύδουν να βελτιώσουν τις σχέσεις τους με το Ισραήλ με την υπογραφή νέων συμφωνιών, ενώ μόνο το Ιράκ και το Ιράν αποδοκίμασαν το νέο καθεστώς. Βασικότεροι παράγοντες που συνέβαλλαν στο πλησίασμα των έως χθες άσπονδων εχθρών θεωρούνται: Για την ΟΑΠ, η οικονομική και πολιτική εξασθένησή της, αποτέλεσμα της κατάρρευσης του κύριου υποστηρικτή της, της ΕΣΣΔ, με την παράλληλη ισχυροποίηση των ΗΠΑ και την άνοδο του ισλαμικού φανατισμού. Για το Ισραήλ, τόσο η ανάγκη για ευρύτερη περιφερειακή αμυντική και προσεγγιστική πολιτική με τους Άραβες - τα πλήγματα των ιρακινών πυραύλων "Σκουντ" κατά τον πόλεμο του Κόλπου απέδειξαν ότι οι μη συμβατικές κεφαλές καθιστούν αδύνατη την εθνική άμυνα - όσο και το τεράστιο κόστος, οικονομικό και πολιτικό, για την αντιμετώπιση της "Ιντιφάντα" και των ανταρτών των βορείων συνόρων του. Όπως και να έχει, άλλωστε, βρίσκεται σίγουρα σε πλεονεκτικότερη θέση από τους αντιπάλους του, καθώς είναι από τους ευνοούμενους της "Νέας Τάξης". Ας πάρουμε, όμως, τα πράγματα από την αρχή, ώστε να δούμε όλη την μεταπολεμική πορεία του παλαιστινιακού προβλήματος ως τη συμφωνία της Νέας Υόρκης . Η ιστορία ξεκινά τον Μάιο του 1948.
Μετά από παρέμβαση των Άγγλων και των Αμερικανών και υπό την πίεση του πανίσχυρου σιωνιστικού λόμπι, άρχισε η δια των όπλων δημιουργία του κράτους του Ισραήλ με την κατοχή μεγάλου μέρους της Παλαιστίνης. Αρωγός στάθηκε η παγκόσμια αγανάκτηση για το ναζιστικό ολοκαύτωμα των Εβραίων - δικαιολογούσε όμως αυτή η σφαγή την άλλη, που ακολούθησε; Το 1956, οι ισραηλινές δυνάμεις καταλαμβάνουν τη χερσόνησο του Σινά και προωθούνται προς τη διώρυγα του Σουέζ. Στην Αίγυπτο του Νάσερ εισβάλλουν βρετανικά και γαλλικά στρατεύματα.
Το 1963 δημιουργείται η Οργάνωση για την Απελευθέρωση της Παλαιστίνης (PLO, Palestinian Liberation Organization). Το 1967 το Ισραήλ επιτίθεται εναντίον της Συρίας, της Αιγύπτου και της Ιορδανίας . Είναι ο "πόλεμος των έξι ημερών". Καταλαμβάνονται η χερσόνησος του Σινά , η λωρίδα της Γάζας , η Δυτική Όχθη και τα υψώματα του Γκολάν . Η ανατολική Ιερουσαλήμ γίνεται εβραϊκή. Ο ΟΗΕ με το ψήφισμα 242 ζητά την αποχώρηση των Ισραηλινών, την αλληλοαναγνώριση των κρατών της περιοχής και τη δημιουργία προσφυγικών καταυλισμών. Το 1969 ο Γιασέρ Αραφάτ εκλέγεται πρόεδρος της PLO. Το 1973 Αίγυπτος και Συρία επιχειρούν ανακατάληψη των υψωμάτων του Γκολάν, όμως το Συμβούλιο Ασφαλείας ζητά παύση του πυρός και άμεσες διαπραγματεύσεις. Το 1974 τα αραβικά κράτη αναγνωρίζουν την PLO ως μοναδικό νόμιμο αντιπρόσωπο των Παλαιστινίων. Τέσσερα χρόνια μετά, το 1978, γίνεται η συμφωνία του Καμπ Ντέιβιντ , η πρώτη που συνυπογράφουν Άραβες και Ισραηλινοί - η δεύτερη είναι η φετινή. Συμμετέχουν Αίγυπτος, Ισραήλ και ΗΠΑ και αναγνωρίζεται περιορισμένη αυτονομία στους Παλαιστίνιους των κατεχόμενων εδαφών.
Το 1987 ξεσπάει η "εξέγερση των παιδιών", η Ιντιφάντα. Γάζα και Δυτική όχθη βρίσκονται καθημερινά σε κατάσταση χάους. Χιλιάδες τα θύματα - στη συντριπτική τους πλειοψηφία νεαροί Παλαιστίνιοι, ακόμη και παιδιά, μουσουλμάνοι και χριστιανοί. Ύστερα από ένα χρόνο, η πολιτική της PLO αλλάζει. Προτάσσει τη λύση δια της διπλωματικής οδού. Παράλληλα ανακηρύσσει την ίδρυση του κράτους της Παλαιστίνης, αναγνωρίζοντας έτσι έμμεσα το Ισραήλ. 1990, Πόλεμος του Κόλπου. Πύραυλοι "Σκουντ" στο Ισραήλ, μεγάλες ταραχές στα κατεχόμενα, οι εξτρεμιστές Παλαιστίνιοι υποστηρίζουν τον Σαντάμ Χουσεϊν , ενώ η PLO αμφιταλαντεύεται μέχρι τέλους. Την επόμενη χρονιά αρχίζουν οι ειρηνευτικές συνομιλίες στη Μαδρίτη . Αμυδρές οι ελπίδες. Αύγουστος 1993. Ξεκινάει ο διάλογος μεταξύ PLO και Ισραήλ . Οι εξελίξεις είναι γοργές. Στις 9 και 10 Σεπτεμβρίου οι δύο πλευρές αλληλοαναγνωρίζονται και στις 15 υπογράφεται η τελική συμφωνία.
|
H LivePedia.gr
είναι μια ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια που αναπτύσσεται χάρη
στην εθελοντική προσπάθεια των χρηστών της. Όλοι μπορούν να δημιουργήσουν νέα λήμματα ή να βελτιώσουν και να
διορθώσουν λήμματα που ήδη υπάρχουν. |
