Από την Live-Pedia.gr

Ο Ουίλιαμ Σαίξπηρ, [William Shakespeare], Άγγλος λυρικός και δραματικός ποιητής, γεννήθηκε πιθανόν, στις 23 ή στις 26 Απριλίου 1564 στο Στράτφορντ και πέθανε στις 23 Απριλίου 1616. Σύμφωνα με τον Πήτερ Ακρόϋντ «Η πραγματική ημερομηνία ενδέχεται να ήταν η 21η ή η 22α Απριλίου….» Αποκαλείται εθνικός ποιητής της Αγγλίας και "Βάρδος του Έιβον".

Βιογραφία

Καταγόταν από φτωχή οικογένεια και γι` αυτό από την παιδική του ηλικία ρίχτηκε στη βιοπάλη. Στα 18 του χρόνια παντρεύτηκε τη μεγαλύτερή του κατά οκτώ χρόνια Άννα Χαθέαεϊ και μαζί της απέκτησε τρεις κόρες. Το 1585 έφυγε για το Λονδίνο, όπου το 1592 εμφανίστηκε ως ηθοποιός και απέκτησε γρήγορα μεγάλη φήμη. Ανέβαζε στη σκηνή διασκευές παλαιότερων δραματικών έργων, πράγμα που συνηθιζόταν στην εποχή του. Μετά έγραψε και πρωτότυπα έργα, όπως "Μάταιος ο πόνος του έρωτα", "Οι δύο ευπατρίδες της Βερόνας", "Κωμωδία παρεξηγήσεων". Ακολούθησαν τα ιστορικά δράματα: "Ριχάρδος ο Γ΄" και "Ριχάρδος ο Β΄", όλα γραμμένα μεταξύ 1591-4. Στην ίδια χρονική περίοδο ανήκουν τα δύο μεγάλα ποιήματα: " Αφροδίτη και Άδωνης" και "Ο βιασμός της Λουκρητίας", καθώς και πολλά σονέτα, που το 1609 εκδόθηκαν σε χωριστή συλλογή.

Η επιδημία χολέρας του 1593 ανάγκασε το Σ., όπως και όλους τους άλλους θεατρώνες, να κλείσει το θέατρό του. Τη νέα του εμφάνιση την έκανε τον επόμενο χρόνο με τα έργα του: "Όνειρο καλοκαιρινής νύχτας" και "Έμπορος της Βενετίας". Ακολουθούν ο "Βασιλιάς Ιωάννης", το "Ημέρωμα της Στρίγγλας", "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" και τα ιστορικά δράματα: "Ερρίκος ο Δ΄" και "Ερρίκος ο Ε΄". Η φήμη του μεσουρανεί. Το 1597 τον κάλεσε η βασίλισσα Ελισάβετ στην Αυλή της για θεατρικές παραστάσεις. Η περιουσία του άρχισε να αυξάνεται. Πλήρωσε τα χρέη του πατέρα του, αγόρασε πολυτελέστατο σπίτι στη γενέτειρά του, καθώς και κτήματα δεντροφυτεμένα.

Η καλλιτεχνική και η οικονομική επιτυχία του δημιούργησαν αυτοπεποίθηση και του ενέπνευσαν αισιοδοξία, που φαίνεται καθαρά στη νέα δραματική του δημιουργία: "Οι χαρούμενες κυράτσες του Ουίνδσορ", "Πολύ κακό για το τίποτε", "Όπως σας αρέσει", "Δωδέκατη νύχτα". Η τελευταία αυτή κωμωδία γράφτηκε στα 1600 και έκλεισε την πρώτη παραγωγική περίοδο του Σ.

Μετά το 1600 οι συνθήκες μεταβάλλονται και στην πολιτική ζωή του τόπου και στην προσωπική ζωή του Σ. Ο πατέρας του πέθανε (1601), υψηλοί φίλοι και προστάτες του φυλακίστηκαν και θανατώθηκαν. Το 1603 πέθανε και η προστάτριά του βασίλισσα Ελισάβετ. Όλα αυτά δεν άφησαν ανεπηρέαστο το έργο του. Η πίκρα και η απογοήτευσή του καθρεφτίζονται στον "Ιούλιο Καίσαρα" και στον "Άμλετ". Από το 1604-1608 ακολουθεί μια νέα σειρά δραμάτων, στα οποία κορυφώνονται τα ανθρώπινα πάθη στην έσχατη καταστρεπτική τους μορφή: "Οθέλος", "Μάκβεθ", "Βασιλιάς Ληρ", "Αντώνιος και Κλεοπάτρα", "Κοριολανός", "Τίμωνας ο Αθηναίος". Στην ίδια περίοδο ανήκουν και οι κωμωδίες, που μοιάζουν περισσότερο με τραγωδίες: "Όλα καλά, όταν τελειώνουν καλά", "Μέτρο για μέτρο", "Τρωίλος και Χρυσηίδα". Το παρόν και το παρελθόν παρουσιάζονται γεμάτα πικρή ειρωνεία και απογοήτευση και το μέλλον απελπιστικό και χωρίς διέξοδο^ αυτά είναι τα χαρακτηριστικά των σαιξπηρικών έργων αυτής της περιόδου.

Με τον καιρό η απελπισία και η απογοήτευση υποχωρούν μπροστά σε ένα πιο φιλοσοφημένο αντίκρισμα της ζωής, που είναι αποτέλεσμα της μεγάλης του εμπειρίας. Ξαναβρήκε τη γαλήνη και την πίστη του, όπως φαίνεται στα τελευταία το έργα: "Κυμβελίνος (1609), "Τρικυμία", "Χειμωνιάτικο παραμύθι", "Ερρίκος ο Η΄" (1612).

Από το 1613 παρουσίασε κόπωση και για να αναπαυτεί εγκατέλειψε τις θεατρικές του επιχειρήσεις και επέστρεψε στη γενέτειρά του, όπου έζησε μέσα σε απόλυτη ηρεμία τα τελευταία χρόνια της ζωής του. Εκεί πέθανε και θάφτηκε στον περίβολο της ενοριακής του εκκλησίας, όπου το 1623 στήθηκε προς τιμή του μνημείο, έργο του γλύπτη Γκέραρντ Τζόνσον.

Το πνευματικό έργο του Σ. είναι κολοσσιαίο. Συνολικά έγραψε 37 δράματα, από τα οποία τα 14 είναι κωμωδίες, τα 10 ιστορικά δράματα και οι 13 τραγωδίες. Αν κοντά σ` αυτά προστεθούν και τα λυρικά του ποιήματα, τότε μπορεί να σχηματίσει κανείς κάποια ιδέα για τον όγκο του έργου του. Την ποσότητα αυτή συνοδεύει και η ανάλογη ποιότητα. Γιατί ο Σ. δεν ήταν ένας συνηθισμένος συγγραφέας γραφείου, ήταν ένας επαγγελματίας με μεγάλη εμπειρία και τέλεια γνώση των απαιτήσεων του ανομοιόμορφου κοινού του. Ακόμη διέθετε μοναδική τέχνη και τεχνική. Με καταπληκτική ευχέρεια μπορούσε να συνδυάσει το λεπτό χιούμορ με τις χοντροκομμένες και αθυρόστομες λαϊκές κοινοτοπίες. Με την ίδια επιδεξιότητα συνδύασε το ρομαντισμό με την πιο πεζή και βάναυση πραγματικότητα, την αληθινή ποίηση με τον ωμό νατουραλισμό. Στο έργο του συνυπάρχουν αρμονικά το κωμικό και το τραγικό, το υψηλό και το χυδαίο. Ο Σ. είναι ο μεγάλος ποιητής, ο ιδεώδης καλλιτέχνης, ο ασύγκριτος ζωγράφος της πραγματικότητας και της ζωής. Κατόρθωσε να ενσαρκώσει στο έργο του όχι μόνο το πνεύμα και την ουσία του αιώνα του, αλλά και όλης της ανθρωπότητας όλων των αιώνων. Γι` αυτό και δικαιολογημένα θεωρείται ως ο πιο μεγάλος μετά τον Αισχύλο δραματικός ποιητής όλων των αιώνων.

Η αναγνώριση της αξίας του Σ. είναι γενική, αν εξαιρέσουμε κάποιες σπάνιες αμφισβητήσεις. Σ` αυτές ανήκουν το έργο του Τολστόι "Ο Σαίξπηρ και το δράμα", στο οποίο ο κορυφαίος Ρώσος συγγραφέας και φιλόσοφος επιτίθεται εναντίον του Σ., καθώς και η περίφημη θεωρία ότι τα έργα του Σ. τα έγραψε ο σύγχρονός του Φραγκ. Βάκων ή, σύμφωνα με άλλη θεωρία, κάποιοι άλλοι συγγραφείς. Οι θεωρίες αυτές δημιούργησαν ένα μεγάλο και θορυβώδες φιλολογικό ζήτημα, που κράτησε έναν αιώνα περίπου, από το 1856, οπότε πρώτος ο Γουλιέλμος Σμιθ δημοσίευσε το βιβλίο του "Ο Βάκων και ο Σαίξπηρ", μέχρι το 1920, όταν ο Λούνεϊ πρόβαλε ως συγγραφέα τον Εδουάρδο ντε Βερ. Από τότε σταμάτησε η τάση αυτή για αμφισβήτηση του σαιξπηρικού έργου και η κριτική δεν αμφιβάλλει πια για τη γνησιότητά του.

Εξωτερικές συνδέσεις

• «Σαίξπηρ. Η βιογραφία» Εφημερίδα «Εποχή»