Ψύχωση

Από την Live-Pedia.gr

Κλινική εικόνα που παρουσιάζει την αποδιοργάνωση και αποσυντονισμό προσωπικότητας σε μικρή ή μεγάλη ένταση. Η κατάσταση αυτή αναγκάζει το άτομο να εκδηλώνεται κατά τρόπο πολύ διαφορετικό από ότι ένα φυσιολογικό άτομο. Η συμπεριφορά του αυτή μπορεί να έχει ακόμα και απρόβλεπτες κινήσεις, ψευδαισθήσεις, ψυχολογικά παραληρήματα ή και καταστροφή της νοημοσύνης.

Οι ψυχώσεις διαιρούνται σε δύο μεγάλες κατηγορίες:

• ενδογενείς και

• εξωγενείς.

Οι κατηγορίες αυτές διακρίνονται από τα συμπτώματά τους και την παθογένειά τους. Στην πρώτη κατηγορία, τις ενδογενείς ψυχώσεις, ανήκουν εκείνες στις οποίες χρειάζεται μια εσωτερική προδιάθεση για να εκδηλωθεί η ασθένεια αυτή. Τέτοιες είναι η σχιζοφρένεια και η μανιακοκαταθλιπτική ψύχωση. Επίσης χωρίζονται σε φασικές και εξελικτικές.

Οι εξωγενείς ψυχώσεις οφείλονται σε εξωτερικούς παράγοντες π.χ. λοιμώδη νοσήματα, εγκεφαλικές βλάβες, χρήση τοξικών ουσιών, ψυχικά και συγκινησιακά τραύματα. Κλινικές μορφές εξωγενών ψυχώσεων είναι το οξύ πυρετικό παραλήρημα και το οξύ θανατηφόρο παραλήρημα. Ψυχωτικές εκδηλώσεις, πρόσκαιρες όμως, είναι δυνατόν να παρουσιαστούν σε άτομα φυσιολογικά που βρίσκονται υπό την επίδραση μερικών ειδικών φαρμάκων όπως μεσκαλίνη, L.S.D. Η θεραπεία των ψυχώσεων γίνεται με ψυχοτρόπα φάρμακα, εφαρμογή ηλεκτροσόκ και ινσουλινοθεραπεία. Σύμφωνα με τις ψυχαναλυτικές θεωρίες στις ψυχώσεις προσβάλλεται η δυνατότητα εκτίμησης της πραγματικότητας. Κατά τον Φρόιντ υπάρχει διαφορά ανάμεσα στις νευρώσεις και στις ψυχώσεις. Στις ψυχώσεις υφίσταται μια αδυναμία συναισθηματικής μεταβίβασης, γι' αυτό και δεν θεραπεύονται με ψυχαναλυτική θεραπεία. Αυτό βέβαια αμφισβητήθηκε από αρκετούς ψυχοθεραπευτές που χρησιμοποίησαν ψυχοθεραπευτική μέθοδο ακόμα και στην περίπτωση των ενδογενών ψυχώσεων.