Από την Live-Pedia.gr

Ο Πιερ Ογκιστέν Καρόν Μπομαρσέ, [Pierre Augustin Caron de Beaumarchais], Γάλλος δραματικός ποιητής, λογοτέχνης και θεατρικός κωμωδιογράφος, γεννήθηκε στις 24 Ιανουαρίου 1732 στο Παρίσι, όπου πέθανε στις 18 Μαΐου 1799, από επιπλοκές που συνδέονται με το μεγάλο σωματικό του βάρος, την υπερβολική κατανάλωση ποτού, που του προκάλεσαν αποπληξία ^[1] και τάφηκε στο κοιμητήριο Père Lachaise.

Πίνακας περιεχομένων 1 Βιογραφία 1.1 Οικογένεια 1.2 Επαγγελματική δράση 1.3 Εξορία 1.4 Κινηματογράφος 2 Εργογραφία 2.1 Δράματα 2.2 Κωμωδίες 3 Παραπομπές

Βιογραφία

Γεννήθηκε με το όνομα Pierre Augustin Caron και γονείς του ήταν ο ωρολογοποιός Andre-Charles Caron και η Louise-Nicole Pichon, των οποίων ήταν ένα από τα δέκα παιδιά τους. Στην παιδική ηλικία του έμαθε να παίζει βιολί, φλάουτο, άρπα και παρακολούθησε το εμπορικό σχολείο στο Alfortville, όπου έμαθε λατινικά.

Οικογένεια

Ήταν παντρεμένος σε πρώτο γάμο που έγινε το 1759 με τη Madeleine Aubertin-Francquet, τη χήρα ενός πλούσιου πελάτη του πατέρα του και μετά το θάνατο της κληρονόμησε μια μικρή ιδιοκτησία, και πήρε το όνομα Beaumarchais. Το 1768 έκανε το δεύτερο του γάμο, με μια άλλη πλούσια χήρα, τη Geneviève Wattebled Lévêque, απέκτησαν ένα γιο, τον Augustin Caron de Beaumarchais που πέθανε σε ηλικία τεσσάρων ετών και μια κόρη που πέθανε αβάπτιστη. Το 1770 η δεύτερη γυναίκα του πέθανε και το 1786 παντρεύτηκε για τρίτη φορά με τη Marie-Thérèse Willermanulas και απέκτησαν στις 5 Ιανουαρίου 1777 μια κόρη, την Eugénie de Beaumarchais.

Επαγγελματική δράση

Άσκησε το επάγγελμα του πατέρα του και σε ηλικία είκοσι ενός χρόνων εφηύρε ένα νέο μηχανισμό για τα ρολόγια, τον οποίο αντέγραψε ανταγωνιστής του και απευθύνθηκε στην Ακαδημία Επιστημών, η οποία τον δικαίωσε και κέρδισε το 1754 δίπλωμα ευρεσιτεχνίας, που βοήθησε στην κατασκευή τυποποιημένων μερών των ωρολογίων. Με αφορμή αυτή την υπόθεση, έγινε γνωστός και διορίστηκε ωρολογοποιός του βασιλιά, που του παράγγειλε ένα ρολόι ίδιο μ' αυτό που είχε κατασκευάσει για την Μαντάμ de Pompadour.

Δίδαξε άρπα στις κόρες του Λουδοβίκου ΙΕ’ και έλαβε διάφορες θέσεις στη Γαλλική Αυλή, που του εμπιστεύτηκε μυστικές αποστολές, που απαιτούσαν ιδιαίτερους χειρισμούς όπως το 1776, η προμήθεια όπλων για τους αγωνιστές της Αμερικανικής ανεξαρτησίας. Ως μυστικός πράκτορας ανέπτυξε πλούσια δράση, τροφοδοτούσε με χρήματα και οπλισμό τους εξεγερμένους εναντίων των Άγγλων Αμερικανούς, ενώ δέχθηκε δολοφονική επίθεση σε δάσος της Βαυαρία και φυλακίστηκε στην Αυστρία.

O Joseph Paris-Duverney, ένας ισχυρός τραπεζίτης τον βοήθησε να γίνει χρηματιστής και έτσι μπόρεσε να αγοράσει τον τίτλο «Secretaire du Roi», και έγινε κληρονομικά αριστοκράτης. Από το 1764 έως 1766, ταξίδεψε στην Ισπανία για υποθέσεις του Duverney και παρευρέθηκε σε δικαστήριο και σε οικονομικές διαπραγματεύσεις για να εξασφαλίσει το μονοπώλιο του εμπορίου σκλάβων. Ασχολήθηκε όμως και με την υπόθεση του José Clavijo y Fajardo, ο οποίος είχε δύο φορές υποσχεθεί να παντρευτεί την αδελφή του, αλλά δεν τήρησε το λόγο του.

Το 1777 ίδρυσε μια από τις πρώτες οργανώσεις για να προστατεύσει τα δικαιώματα των συγγραφέων. Μετά το θάνατο του Βολταίρου αγόρασε τα απαγορευμένα βιβλία του και άνοιξε ένα τυπογραφείο στο Kehl, όπου εξέδωσε την πρώτη πλήρη έκδοση των έργων του Βολταίρου, γεγονός που του προκάλεσε πλήρη οικονομική καταστροφή.

Το 1789 μπήκε ένοπλος στη Βαστίλη και ανέλαβε την επίβλεψη της καταστροφής της, όμως αργότερα εκεί κοντά θα αγοράσει οικόπεδο στο οποίο έκτισε πολυτελέστατο σπίτι.

Εξορία

Κατηγορήθηκε για απόκρυψη όπλων και καλαμποκιού στο σπίτι του, η έρευνα δεν αποκάλυψε τίποτε άλλο πέρα από χιλιάδες αντίτυπα από την έκδοση από τα έργα του Βολταίρου, όμως κατηγορήθηκε ως προδότης της Δημοκρατίας και φυλακίστηκε στις 20 Αυγούστου 1792, στο Abbaye. Μια εβδομάδα αργότερα αφέθηκε ελεύθερος με την μεσολάβηση της Houret de la Marinière, που ήταν ερωμένη του.

Κατέφυγε στην Ολλανδία και την Αγγλία, ενώ η περιουσία του κατασχέθηκε, το σπίτι του σφραγίστηκε και εκτέθηκε σε κίνδυνο η ζωή του, όπως και της γυναίκας, της κόρης και της αδελφής του, που είχαν παραμείνει στη Γαλλία. Επέστρεψε το 1796 στη Γαλλία, όπου συνέχισε τις επαγγελματικές δραστηριότητές του, αλλά οι εκκλήσεις του για την απόδοση της ιδιοκτησίας του, αποδείχθηκαν άστοχες.

Κινηματογράφος

Η ζωή του γυρίστηκε σε ταινία με τίτλο «Μπομαρσέ ο προκλητικός» από τον Εντουάρ Μολινάρι. Ο σκηνοθέτης τον περιγράφει ως θαυμαστή του Βολταίρου, πολιτικά τοποθετημένο στον αντίποδα των Δημοκρατικών, ταλαντούχο τυχοδιώκτη και ραδιούργο που κινούνταν στους κύκλους της βασιλικής αυλής και της αριστοκρατίας, ενώ τον εμφανίζει να εξαγοράζει τίτλους ευγενείας και δημόσια αξιώματα, ώστε να εξασφαλίζει εξουσία, διασημότητα, αισθησιασμό και χλιδή.

Εργογραφία

Προικισμένος με σπάνιες λογοτεχνικές ικανότητες, έγραψε έργα που όχι μόνο γνώρισαν (και μερικά γνωρίζουν ακόμα) επιτυχία, αλλά και που άσκησαν βαθιά επίδραση στη γαλλική λογοτεχνία και που ανέδειξαν το συγγραφέα τους σ` έναν από τους κυριότερους θεατρικούς εκπροσώπους της νεότερης δραματουργίας.

Ύστερα από μια σειρά παράτες, [parades], κωμικά και λαϊκίζοντα έργα, γραμμένα για το ιδιωτικό θέατρο του Λενορμάν ντ’ Ετιόλ–συζύγου της Πομπαντούρ, έγραψε τα έργα

Δράματα

• «Ευγενία» το 1767, δράμα εμπνευσμένο από ένα ταξίδι του στην Ισπανία, το οποίο δημοσίευσε μαζί με ένα Δοκίμιο για το σοβαρό δραματικό είδος, επηρεασμένο από τη θεωρία του Ντιντερό.

• «Οι δύο φίλοι» το 1770, αστικό δράμα το 1770,
• «Η ένοχη μητέρα», το 1792, έργο που αποτελούσε μέρος τριλογίας μαζί με δύο προηγούμενα έργα του.

Κωμωδίες

• «ο Κουρέας της Σεβίλης» το 1775, αρχικά ως παράτα, ύστερα ως κωμική όπερα και τέλος ως ζωηρότατη παραδοσιακή κωμωδία.

• «Οι γάμοι του Φιγκαρό» το 1784, το οποίο εντυπωσίασε με την τόλμη που χαρακτήριζε τη ζωηρή κωμικότητά του: η παράσταση του έργου αρχικά απαγορεύτηκε –είχε περιοριστεί μόνο σε ιδιωτικούς κύκλους– αλλά ύστερα σημείωσε πρωτοφανή επιτυχία.

• «Ταράρ» το 1787,

που άρεσαν πολύ γιατί καυτηρίαζαν τα ήθη κι έθιμα των ευγενών και τις παραβάσεις τους σε βάρος του λαού.

Έγραψε επίσης

• «Απομνημονεύματα» το 1773, με την ευκαιρία μίας από τις θορυβώδεις δίκες του.

O Γκαίτε, σε ηλικία 25 χρόνων έγραψε το ερωτικό δράμα «Κλαβίγκο», αφού βασίστηκε στα «Απομνημονεύματα», όπου ο Πιερ αναφέρεται στην ερωτική αποπλάνηση, την ηθική ταπείνωση και την ψυχοσωματική εκμηδένιση της μικρής αδελφής του από έναν Ισπανό αριβίστα και καριερίστα γόη, τον Κλαβίχο.

Τα έργα του μελοποιήθηκαν από διάφορους συνθέτες, όπως ο Σαλιέρι, ο Παϊζιέλο, ο Μότσαρτ, και ο Ροσίνι. Το 1961 δημοσιεύτηκε ένας τόμος, με τίτλο

• «Σημειώσεις και σκέψεις», ο οποίος περιλαμβάνει διάφορα ανέκδοτα του .

Παραπομπές